Şam Semalarında İsa: Karahan’ın Şiirsel Yolculuğu

Şam Semalarında İsa

Mustafa N. Celep

İbrahim Karahan’ın şiir kişiliği, içe dönük ve hüzünlü bir sesle, dünyevileşme korkusuyla dolu bir varoluş sergiliyor. Bu ses, kırgınlık ve kırılganlık içinde, Allah’a yönelmiş bir yakarış olarak kendini gösteriyor. Şiirlerinde, topluma kapalı bir dünyada, yalnızca kendi içsel çatışmalarıyla yüzleşen bir ‘küçük adam’ portresi çiziyor.

Karahan’ın eserinde, bu ‘küçük adam’ figürü, modern yaşamın koşuşturmacası içinde kaybolmuş ve tarafsız kalmayı tercih eden bir karakter olarak öne çıkıyor. Ancak bu durum, onun zayıf ve etkisiz bir şiir kişiliği olarak algılanmasına yol açıyor. Şiirlerinde kullandığı imgeler ve deyimler, günlük hayattan alınmış olsa da, Karahan bu unsurları aşırıya kaçmadan ve derinlik kazandırmadan kullanıyor.

Kitapta, yer alan deyimlerin ve kalıp sözlerin yeniden yorumlanması, okuyucuya farklı bir bakış açısı sunuyor. Ancak, bu kullanımın dozu, bazen aşırıya kaçıyor ve derinlikten uzaklaşıyor. Modern Türk şiirinde deyimlerin amacı, ifadeye derinlik katmak ve yaşanan hayatta bir karşılık bulmaktır. Bu bağlamda, Karahan’ın bazı şiirlerinde bu dengeyi sağlamakta zorlandığı görülüyor.

‘Aynı Anda’ şiiri ile birlikte, kitabın şiir akışı değişiyor ve iki lirik eser okuyucuyla buluşuyor. Bu şiirler, hem sevgi hem de anneye duyulan özlemi dile getiriyor ve kitabın genelinde hissedilen tekdüzeliği kırarak, daha estetik bir duygu yaratıyor. Bu iki şiir, Karahan’ın özgün sesini bulmasında önemli bir adım teşkil ediyor.

Ancak, Şam Semalarında İsa’nın şiir kişisi, günümüz savaşlarının ve şiddetin yarattığı baskı altında, gerçekleri cesurca ifade etmekten kaçınıyor. Bu durum, onun sesinin zayıf kalmasına neden oluyor. Karahan’ın, kalbinin kırgınlığından sıyrılıp, daha cesur bir dille seslenmesi gerektiği düşünülüyor.

Örneğin, “Ey yüce merhamet! Ve ey kalplerdeki ferahlık!” ifadesi, bu cesareti göstermesi gereken bir anı temsil ediyor.

(*) İbrahim Karahan, Şam Semalarında İsa, Uzam Yay., Ocak 2025, Ank.